هر سفر با خودش مخاطراتی به همراه داره که بعضا قابل پیش بینی و جلوگیری هستند . مثل تصادفات رانندگی یا جراحات جزیی و... . اما پیش بینی وقوع یک زلزله نسبتا شدید کمی دور از ذهن هست . این درست همون اتفاقی بود که در شب اول ورودمون به بروجردپیش اوومد .

ظهر پنجشنبه از خرم آباد به طرف بروجرد حرکت کردیم و  تقریبا ساعت پنج و شش عصر بود که وارد شهر شدیم . بی خیال و آسوده مشغول برنامه ریزی برای بازدید از شهر بودیم . شهر آرام بود و هر کس به کاری مشغول . برای دیدن اقوام که منتظرمان بودند به طرف خیابان " سید مصطفی" رفتیم . منزل پسر خاله مادرم که علی رغم نسبت فامیلی نه چندان نزدیک ، احساس صمیمیت و علاقه زیادی بین ما هست .

بروجردی ها ، مردمی نجیب ، آرام و مهربانند . اهل تعارفند و آهسته و محترمانه صحبت می کنند . و البته مثل سایر شهرستان ها ، بی تکلف و خودمانی هستند .

قرار گذاشتیم صبح اول وقت مسجد جامع باشیم برای زیارت قبور . من جمله جد مادری ام که صد سال قبل از این امام جمعه این شهر بودند . .. درهمین صحبت ها بودیم که برای بار اول زمین لرزید . حرکت کوتاهی کرد و دوباره آرام شد . زیاد نگرانش نشدیم، گرم صحبت بودیم و سعی کردیم ندیده بگیریم ... به گمانم ساعت حول و حوش یازده بود که این بار، زمین ، باشدت بیشتری نسبت به بار اول لرزید .اما  کوتاه و سریع . یعنی تا از جا بلند شدیم که حرکتی بکنیم ، لرزش قطع شد .

اینها پیش لرزه هایی بود که مقدمتا و برای آگاهی بخشی از یک حرکت شدیدتر آغاز شده بودند . کوچه و خیابان های اطراف شلوغ شده بود و اکثرا در حال خروج از خانه بودند . اما ما همچنان ماندیم . شاید قضیه رو آنطور که باید جدی نگرفتیم .

گوشه سالن ، قسمتی به حالت یک اتاقک جداگانه درست شده بود که با پرچم های سیاه و مخصوص عزاداری حسین بن علی (ع) و یک منبر سراسر چراغانی شده تزیین شده بود . به این اتاق می گفتند " سقاخانه" . بستن " سقاخانه " در طول دو ماه محرم و صفر از رسوم قدیمی بروجردی هاست . شب آخر صفر بود . روز آخر سقاخانه ... منبر رو جمع کردند و در همون جا برامون رختخواب پهن کردند . یک طورایی منتظر بودیم انگار ... محل خواب هر کسی طوری قرار گرفت که زیر چراغ ها و نزدیک کمد نباشه .

منتظر زلزله بودیم . اما چرا بیرون نرفتیم . یه اشتباه بود .

تو رختخواب که دراز کشیدم ، همینطور سر می چرخوندم و اطراف رو نگاه می کردم . برام تازگی داشت . تا به حال همچین فضایی رو از نزدیک ندیده بودم . چه برسه به اینکه کنار این پرچم های سبز و سیاه و به خواب برم . بغض کردم و با اسامی روی پرچم ها حرف زدم . ازشون خواستم یه بار دیگه زندگی کنم . ترسیده بودم از موندن زیر آوار ، از زلزله و چشمهای خیره زیر انبوه گچ و سیمان ... با همین فکرها خوابم برد . مثل همیشه یه خواب خیلی سبک ـ اونشب فهمیدم که اینم یه نعمتیه ـ .

خواب و بیدار چشمهامو باز کزدم ...صدایی مثل تِ تِ تِق تِق و شوع لرزه ... نشستم . گریم گرفت . کمک خواستم از صاحب سقاخانه . همه بیدار شده بودن . زمین به صورت عمودی میلرزید . بر خلاف زلزله پارسال تهران که چراغ هااینطرف و آنطرف می رفتتند اینبار ، لوستر ها بالا و پایین می رفتند و خانه هم تکان نمی خورد سر جای خودش بالا و پایین می شد . شونه های مامان رو گرفتم . بابا هم به طرفمون اوومد و دستهاش رو دور سرمون حایل کرد . هنوز نمی شد حرکت کرد این چند ثانیه به کندی چند ساعت گذشت . بیرون سقاخانه ، قامت سیاه مرگ رو دیدم که مردد چشم دوخته بود به ما ... نفهمیدم چه موقع رفت !

لرزه خفیف تر شد . برق ها خاموش بود اما نور امیدی تابید . به طرف حیاط رفتیم که تقریبا لرزه^ء زمین تموم شده بود و فقط ارتعاش و انعکاسش در بند بند وجود ما باقی مونده بود . دو طرف حیاط دیوارهای بلندی داشت ، برای همین ترجیح دادیم که ماشین هارو بیرون ببریم و زودتر داخل خیابان ها بشیم . هوا سرد بود و تن ما بی پوشش . خانم پسر خاله با مهربونی لرزانی چند تا پتو اورد و قندوون قند رو بین همه چرخوند که شیرینی اوون ، تلخی ترس رو بگیره و طعم زندگی به دهان هامون بده .

منتظر شدیم تو کوچه که همه سوار ماشین ها بشوند  و راه بیافتیم که باز هم لرزه شروع شد و صدای فریاد به خیابان ریخته هارا بلند تر کرد . بیروون آمدیم بالاخره ... با وحشت ... از کوچه تا خیابان اصلی . مردم شهر همه در خیابان ها بودند . برخی از شب قبل چادر زده بودند . انبوه خودروها ، مضطرب و بعضا بی هدف در حرکت بودند ...

یک یا دو ساعتی که گذشت و خبری از لرزه ها نشد . کم کم برگشتیم و وسایل رو جمع کردیم . مابقی هم در تدارک چادر و وسایل اقامت در پارک بودند .

بعد از چهار بار لرزیدن دیگه حال و حوصله^ء ادامه^ء سفر برامون نمونده بود و کاری هم از دستمون برنمی اوومد . گرچه خود شهرستان بروجرد اوون قسمتهایی که دیدیم آسیبی ندیده بود و فقط ، متاسفانه در روستاها  خرابی هایی ایجاد شده بود .

تصمیم گرفتیم که راهی بشیم طرف تهران و سفر رو همین جا ختمش کنیم ...

حالا احساس می کنم که نعمت حیات دوباره بهم بخشیده شده . تنها شکر گزار گرداننده^ءپرگار تقدیرم که خانوادم ، خودم و اقوامم همه صحیح و سالم هستیم . ممکن بود که دیگه هرگز این شهر رو ، خونمونو ، دوستای عزیزمو نبینم یا دیگه قادر نباشم که بنویسم . اما پروردگار مارو در کنف حمایت خودش حفظ کرد . ( ممنونم خدا ، ممنونم ) .